Robaki u psa — objawy, zagrożenia, zapobieganie

• Porady
• Pies

4 min czytania opublikowano 04 listopada 2022

Robaki jelitowe są powszechnym problemem zdrowotnym u psów. Zmasowana inwazja endopasożytów w organizmie psa może wywołać u niego szereg poważnych komplikacji, ze śmiercią zwierzaka włącznie. Co więcej, niektóre z pasożytów posiadają potencjał przeniesienia się na organizm ludzki. Z uwagi na ten fakt zachęcamy Państwa do pogłębiania wiedzy z parazytologii i zapraszamy do lektury.

Jakie pasożyty zagrażają psom?

Pasożyty zagrażające zwierzętom towarzyszącym dzielimy na zewnętrzne i wewnętrzne. Do ektopasożytów (zewnętrznych) zaliczamy pchły, kleszcze, świerzbowce, nużeńce, wszy i wszoły.

Jeśli chodzi o pasożyty wewnętrzne, w naszej strefie klimatycznej najczęściej mamy do czynienia z:

• nicieniami jelitowymi — glista, tęgoryjec, włosogłówka
  
• tasiemcami — psi, bąblowiec, kręćkowy  
• nicieniami pozajelitowymi — nicień podskórny, sercowy i płucny
  
• organizmami pierwotniaczymi — Giardia lamblia

W dalszej części materiału skupimy się na zagrożeniach wywołanych obecnością pasożytów wewnętrznych u zwierząt.

Pasożyty wewnętrzne u psa — drogi transmisji

Pasożyty wewnętrzne w formach inwazyjnych (zdolnych do zarażania zwierząt) znajdują się w naszym otoczeniu. Nie ma znaczenia, czy mieszkasz na wsi, w małym lub wielkim mieście. Wszędzie tam, gdzie żyją zwierzęta, są i pasożyty. Inwazyjne postacie endopasożytów najczęściej bytują w glebie, na roślinach, w odchodach innych zwierząt na osiedlowym trawniku czy w lesie.

Jaja pasożytów wewnętrznych przenikają do środowiska wraz z odchodami chorych zwierząt.

Psy najczęściej zarażają się robakami jelitowymi drogą pokarmową. Zwierzę wprowadza inwazyjną formę pasożyta:

• zjadając żywność zabrudzoną ziemią, w której znajdują jaja robaków,
• wylizując sobie łapy czy futro z piasku po zabawie,
• bawiąc się patykiem na łące,
• pijąc wodę z kałuży w lesie,
• zjadając odchody lub padlinę znalezioną na spacerze – niektóre psy mają taki zwyczaj.

W tkankach upolowanych zwierząt mogą znajdować się otorbione formy pasożytów, które aktywują się w momencie przedostania do układu pokarmowego nowego żywiciela.

Innym sposobem zarażania psów pasożytami wewnętrznymi jest droga śródmaciczna. Jeśli suka przed kryciem jest chora na robaczycę lub jest nosicielką utajonych form glisty, może przekazać pasożyty swoim młodym jeszcze przed ich narodzinami.

Inwazyjne formy glisty przedostają się wraz z krwią matki do worka owodniowego z nienarodzonymi szczeniętami i infekują młode. W takim wypadku szczenięta rodzą się już zarobaczone.

Suka przed kryciem powinna być bezwzględnie poddana odrobaczeniu. Otorbione formy robaków są jednak niezwykle odporne na preparaty odrobaczające. W związku z tym nowo narodzony miot oraz matka powinny przejść szereg zabiegów odrobaczających od pierwszych tygodni po narodzinach młodych.

Odrobaczanie suki karmiącej szczenięta jest szczególnie istotne. Pasożyty mogą przeniknąć do przewodów mlekowych samicy i tą drogą zainfekować młode.

Jak rozpoznać czy pies ma robaki?

Profesjonalną diagnozę o obecności endopasożytów u psa stawia wyłącznie lekarz weterynarii na podstawie analizy pobranych próbek kału, badania zwierzaka oraz wywiadu z opiekunem. Niemniej w kwestii rozpoznania zagrożenia ważna jest również czujność opiekunów oraz obserwacja zachowania i zwyczajów psa.

To opiekun/opiekunka jest w stanie zauważyć pierwsze, niepokojące symptomy związane ze zmieniającym się stanem zdrowia psa. Jakie to oznaki?

• nawracające problemy ze strony układu pokarmowego – biegunki i wymioty (również smoliste, z krwią), zaparcia
  
• kaszel – cykl życiowy niektórych pasożytów wewnętrznych wymaga, by postacie larwalne przeszły drogę przez układ oddechowy żywiciela. Pasożyty przedostają się wraz z krwią do pęcherzyków płucnych, następnie wędrują do wyższych odcinków jak oskrzela czy tchawica co prowokuje zwierzę do kaszlu. Pies, kaszląc, odkrztuszając, a następnie połykając ślinę, „pomaga” przeniknąć robakom znów do układu pokarmowego. Tu pasożyty rozmnażają się i składają jaja, które wraz z odchodami przedostają się do środowiska zewnętrznego
  
• saneczkowanie – specyficzny sposób radzenia sobie psa ze świądem w okolicy odbytu. Pasożyty przenikają do otoczenia w odchodach żywiciela. Bywa jednak, że dojrzałe formy robaków samoczynnie wypełzają z odbytu, co wywołuje u psa swędzenie i potrzebę drapania się
  
• wylizywanie okolic okołoodbytowych
  
• brak apetytu
  
• apatia
  
• wychudzenie przy normalnym karmieniu
  
• zaburzenia rozwoju i wzrostu u młodych osobników
  
• pogorszenie stanu sierści       
  
• obecność widocznych gołym okiem robaków na sierści psa, na posłaniu czy w odchodach